Göç: Bir Genç Yetişkinin Hikayesi
Kayseri’de, yavaş yavaş sararan sonbahar yapraklarının arasında, kendi iç yolculuğumda bir adım daha attım. Bazen göç, sadece bir yer değiştirmekten ibaret gibi görünür. Ama bana göre göç, ruhsal bir yolculuğa çıkmaktır. Göç etmek, bilmediğin bir yere, bir diyara gitmekten çok, kendi içindeki dünyada yeni bir keşfe çıkmak gibi. Ve her göçün ardından bir iz kalır, bir yara, bir anı, bir tutku. İnsanın göçle ilgili duyguları bazen karmaşık, bazen basittir. Ama o duygular hep kalır, her adımda biraz daha büyürler.
Bir Veda
Hikayem, 25 yaşında bir gencin Kayseri’nin taş sokaklarında yalnız başına yürüdüğü o sabah başlar. O sabah, her şeyin değişeceğini biliyordum. Çünkü ben, bu şehri terk etmek zorunda kalıyordum. Üzerimdeki ağır yükün ne olduğunu tam olarak bilmiyorum ama o an her şeyin, her duygunun birikmiş olduğu bir zaman diliminde yaşıyordum. Kayseri, sevdiğim, evim bildiğim şehir, her adımımda bana geçmişimi hatırlatan, bildiğim sokaklarıyla, bağrımda attığım kalp atışlarıyla ayrılık çığlıkları atıyordu. İçimdeki hafif korku ve heyecan karışımıyla, o sokaklarda yürürken; aslında kimseye belli etmese de, veda ediyordum. Göç ediyordum.
Ama göçün anlamı, dışarıda sadece “bir yer değiştirme”den çok daha fazlasıdır. Göç, bazen bir yerden başka bir yere gitmek değil, geride kalan anılarla yüzleşmek ve yeni başlangıçlara doğru adım atmaktır. Kayseri’nin o dar sokaklarında yürürken, aslında birçoğunun fark etmediği duygusal bir veda yaşıyordum. Küçük bir kasaba, büyük bir dünya haline gelmişti gözlerimde.
Neden Göç Ettim?
Kayseri’den gitmeye karar vermemin sebebi çok basitti ama aslında o kadar derindi ki, anlatmak zor. İnsan bazen içinde sıkışıp kalır, bir rutinin içinde hapsolmuş gibi hisseder. O yüzden gitmeliydim. Genç yaşta hayatın sunduğu fırsatları, özgürlüğü ve belki de ne olacağını bilmediğim bir geleceği kucaklamalıydım. Çalışmalarımda ve gündelik hayatımda birkaç yıl önce aldığım kararlara, şimdi duygusal olarak veda etmek zorundaydım. Bir bakıma, göç etmek, kendi geleceğimi inşa etmek için bir fırsattı. Kayseri’den ayrılmak, aslında yeni bir ben yaratmak anlamına geliyordu. O zamana kadar hep “yaşamak zorundayım” diyerek yaşadım, ama o gün sabahı “yaşamak istiyorum” demek üzere kalktım yataktan.
İstanbul’a taşınma kararım, bende bir karmaşa yarattı. Göç, insanın evinden, alışkanlıklarından, her şeyden uzaklaşması demekti. O kadar fazla sorular vardı ki kafamda. Burada kalan dostlarımın yüzleri, annemin gülüşü, eski okulumun koridorları… Hepsi bende bir “geride bırakma” duygusu oluşturuyordu. Ama hayatta bazen geri dönmek yoktur, ya ileri gidersin, ya da kalırsın. Ve ben kalmak yerine ilerlemeyi seçtim.
Göçün İçsel Yolculuğu
İstanbul’a ilk adımımı attığımda, içimde farklı bir heyecan vardı. Kayseri’nin dar sokaklarından çıkıp, İstanbul’un geniş, kalabalık caddelerine adım atmak… Göç, fiziksel bir süreç olduğu kadar, içsel bir yolculuğa da çıkarıyor insanı. Artık Kayseri’nin güvenli ortamı yoktu. Her şey yabancıydı, bir o kadar da büyüleyiciydi. Yeni bir hayata başlıyordum ve kalbimde karışık bir heyecan vardı. Ama her şeyin yabancı olması, bana hayatın büyüklüğünü ve kendi potansiyelimi hatırlattı.
İstanbul’daki ilk birkaç hafta, bana hem korku hem de büyük bir özgürlük duygusu verdi. Şehri ilk kez görmek, kalabalığın içinde kaybolmak, sesleri, ışıkları, kokuları hissetmek beni bazen büyülüyordu. Ama bir yandan da içimde derin bir boşluk vardı. Kayseri’ye ait olan her şey geride kalmıştı. Kısa bir süre, her sabah uyandığımda gözlerim bulanık, içim huzursuzdu. Kayseri’yi özlüyordum. Burada, İstanbul’da, yalnızdım. Her şey çok hızlıydı. Ben Kayseri’de günlük hayatın içinde yavaş yavaş var olurdum. Buradaysa her şeyin temposu beni zorluyordu.
Bir süre sonra, hem fiziksel hem de içsel olarak yeni hayatıma alıştım. Bu alışma süreci, göçün bazen bambaşka bir boyuta taşındığı yerdir. Kayseri’deki yaşantım, İstanbul’daki yeni yaşantımda yerini daha güçlü bir kimliğe bıraktı. Göç, bir yer değiştirmek değil, bir kimlik değişimi, bir dönüşüm demekti.
Göçün Ardındaki Umut
Göç, bir yanda bir kayıp duygusu, diğer yanda ise büyük bir umut taşır. İstanbul’a adım attığımda, içimde kaybolan o geçmişi her zaman anımsadım. Ama zamanla, geçmişin sadece bir gölge olduğunu fark ettim. Geçmişin hüzünleri ve kayıpları da dahil olmak üzere her şey, beni bu noktaya getiren birer ders, birer yaşam öğesiydi. O yüzden, şimdi her gün yeni bir başlangıç gibi geliyor bana. Göç etmek, bir kaybın peşinden gitmek değil, bir kazanıma yönelmek demekti. Ve ben kazandım. Hayatımı yeniden şekillendirdim.
Her sabah, İstanbul’un büyüklüğünde kaybolan o kalabalıkta, Kayseri’nin dar sokaklarını anımsıyorum. Ama o sokaklar artık birer hatıra, birer eski anı. Kayseri, hep kalacak içimde, ama İstanbul beni başka bir yere taşıyor. O yüzden, kaybettiğimi düşündüğüm her şeyin, aslında yeni bir şeyin temeli olduğunu fark ediyorum.
Göç ve Geri Dönüş
Birçok kişi göçün tek yönlü olduğunu düşünebilir. Ama bence, göçün geriye dönüşü de vardır. Bir gün, belki yıllar sonra, belki bir ay sonra, Kayseri’ye dönebilirim. Göç, sadece bir yerden başka bir yere gitmek değil, içsel bir yolculuk, bir dönüşüm olduğu için, bir gün o dönüş de yaşanabilir. Zamanla, bir gün, belki geri dönerim. Ama geri dönmek, eski bir “ben”e dönmek değil, o yolculuğun sonunda kazandığım insan olmaktır.
Göç, kayıp değildir. Göç, keşiftir. Bir kayıptan sonra yeniyi bulmak, geride bıraktığın her şeyi anlamak, onlara veda etmek ve sonra yeniden başlamak… Bu, hem geçmişin hem de geleceğin bir dansıdır. Ve ben her gün bu dansı, içimde hissederek yaşıyorum.