Parke Şiltesi: Bir Hayalin Peşinden Giden Genç Bir Yetişkinin Hikayesi
Bazen hayallerimizle hayatımız arasında ince bir çizgi vardır. O çizgi, bazen hemen önümüzde, bazen de gözden kaybolmuş gibi gelir. Kayseri’de, dağların eteklerine yaslanmış o sıcak şehirde, bir sabah güneşin ışıkları odamın pencere camlarına vururken, ben de o çizginin üzerinde yürüyordum. O gün, aklımda tek bir şey vardı: Parke şiltesi kaç mm? Küçük, ama benim için kocaman bir soru…
Herkesin hayatında bir dönüm noktası vardır. Bazen bu noktalar, büyük bir karar ya da şaşırtıcı bir olayla gelir. Ama bazen de bir sabah, bir parke şiltesi kaç mm diye düşündüğünde, hayallerinle gerçekler arasındaki mesafenin ne kadar kısa olduğunu fark edersin.
Kayseri’deki O Küçük Ev
Bunu yazarken bile, o zamanlar kaybettiğim o evin kokusunu hissediyorum. Ev, eski bir apartmanın 3. katındaydı. Lamba direklerinden sızan ışık, duvarları sarıya boyamış gibi görünürdü. Evimde bir köşe vardı. O köşede, hiçbir zaman tam olarak yerleşemediğim, ama her gün hayatımı yeniden kurmaya çalıştığım bir alan vardı. Parkenin döşendiği o odada, ilk kez kendi sorumluluğumu alarak yaşamaya başladım.
İçeri adım atınca, “Burası benim yerim” diyebilmek istiyordum. Odayı döşemek için her şeyi tek başıma yapacaktım. Önce, o odada düşündüğüm her şeyin bana ait olduğunu hissettim. Duvarlar, halılar, hatta o eski pencereden dışarıya bakan bakışlar… Ama, o güne kadar hiçbir şey düşündüğüm kadar beni zorlamamıştı: Parke şiltesi kaç mm?
Yalnızca Bir Ölçü Değil
Bu kadar basit bir soru, aslında çok derin bir anlam taşıyordu. Kayseri’deki o küçük, kasvetli odada yalnızken, her şey bana birden çok büyük gelmeye başlamıştı. Yalnızca evin dekorasyonunu yapmıyordum; aslında, kendimi de inşa ediyordum. Parke şiltesinin ölçüsünün, ne kadar önemli olduğunu bir türlü kavrayamıyordum.
Bir sabah, akşamdan beri düşündüğüm o soruyu bir kez daha sordum. Sadece “kaç mm?” diye sormuyordum aslında. O soruyla birlikte, hayatımın anlamını çözmeye çalışıyordum.
Ve sonra, düşündüm: Bu ev benim değil. Belki de hiçbir şeyim değil. O kadar çok plan yapmıştım, o kadar çok hayal kurmuştum ama bir türlü her şeyin tam anlamıyla yerli yerine oturmadığını hissediyordum. Bir adım attım, ama o adım, hep beni bir adım geri çekiyordu.
Bir Karar Vermek
Hayatımda aldığım en zor kararlardan biri, o parke şiltesinin ne kadar kalın olacağına karar vermekti. Evet, bu tuhaf gelebilir ama her küçük seçim, her detay bir anlam taşıyor. 8 mm mi, 12 mm mi, 15 mm mi? Gerçekten bu kadar önemli miydi? Ama o an, anlamaya başladım ki, küçük kararlar, hayatı büyük ölçekte şekillendiriyor.
Bir gün, o kadar kararsızım ki, telefonumu elime aldım. Google’a yazdım: Parke şiltesi kaç mm olmalı? Çeşitli cevaplar çıktı. İster 8 mm, ister 10 mm, ister 12 mm… Ama sonunda, bir arkadaşımın önerisiyle, 10 mm kararını verdim.
O kadar basit, o kadar küçük bir şeydi ki… Ama işte, o gün, hayatımda alacağım en önemli kararları verdiğimi hissettim. O parke şiltesinin kalınlığından çok daha derin bir anlam taşıyordu.
Heyecan, Hayal Kırıklığı ve Umut
Sonunda, parke şiltesi takıldı. Ama o an, bir şey eksikti. Evet, parke şiltesi 10 mm’ydi ve odada gerçek bir değişiklik olmuştu. Ama ben, içimdeki eksikliği bir türlü bulamıyordum. Ne kadar güzel olsa da, ne kadar düzgün döşense de, o evin içinde bir eksiklik vardı. O eksiklik, hiçbir zaman fiziksel bir şeyle doldurulamayacak bir boşluktu.
İçimi hüzünlü bir tatlıkla kaplayan bir umut vardı. O 10 mm’lik parke şiltesi, bana aslında hayatın çok daha farklı bir anlamı olduğunu hatırlattı. Küçük şeyler, bazen ne kadar büyük duyguları uyandırabilir? Kendimi, o parke şiltesinin ardında bulduğumda, her şeyin yavaşça yerine oturduğunu fark ettim. Ama, gerçekten bir yerin sahibi olabilmek için, ne kadar zamana ihtiyacımız vardı?
Sonuçta Ne Öğrendim?
Birkaç ay sonra, o odada yeniden otururken, derin bir nefes aldım. Evet, o sabahki o küçük soruya verdim cevabı: Parke şiltesi kaç mm? Ama o an anlamıştım ki, sorunun cevabının bir anlamı yoktu. Hayat, bazen en küçük sorularla bile bizi büyük bir yere götürebiliyordu.
O odada, o parke şiltesi sadece 10 mm değildi. O 10 mm, bana hayatta her şeyin bir ölçüsü olduğunu, ama en önemli ölçünün sevgi, azim ve özveri olduğunu gösterdi. Geriye dönüp baktığımda, o küçük kararların bana öğrettiklerini unutmayacağım.
Evet, hayatımın her anı, her kararı bu kadar önemli olabilir mi? Bu kadar basit bir soru, belki de bana her şeyin ne kadar karmaşık ve bir o kadar da basit olduğunu anlatıyordu. O an, 25 yaşında, Kayseri’de, o evin içinde, ben sadece bir genç yetişkin değil, aynı zamanda hayatın anlamını çözen biriydim.